Najpiękniejszy zakątek Poznania - Park Sołacki

W czasach gdy mieszkałem na Ratajach (dzielnica Poznania od południa - blokowiska), to zawsze wydawało mi się, że Jeżyce (dzielnica Poznania od Północy -kamienice) to dzielnica w której można jedynie dostać w zęby lub wdepnąć w pozostałości po czworonożnych przyjaciołach walające się po ulicach. Nigdy nie myślałem, że znajdę tu najpiękniejszy zakątek Poznania. A jednak! Wszystko przez to, że po pierwsze nie byłem do końca świadomy, że Sołacz (część Poznania) przynależy do dzielnicy Jeżyce, po drugie nigdy tu nie zaglądałem w celach turystycznych. Jednak to było dawno temu, moja wiedza o Poznaniu się zmieniła, a Sołacz uznałem za najładniejszą część miasta a perłą tej części jest niewątpliwie Park Sołacki.

Rzeczka Bogdanka

Park został utworzony w latach 1908-1912. Miał on spore rozmiary jak na park miejski(12,8 ha) i zaliczany był po Ogrodzie Botanicznym na Łazarzu - do najpiękniejszych parków Poznania. Projekt został opracowany pod przewodnictwem dyrektora Ogrodów Miejskich - Hermanna Kubego. Park miał kształt nieco wydłużonej elipsu (taki wyglad ma do dziś) i swoim charakterem przypominał park krajobrazowy typ angielskiego. Sprowadzono 3 tysiące drzew i 12 tysięcy krzewów o znacznym zróżnicowaniu gatunkowym, m.in. sosny australijskie, klony srebrzyste, jodły kanadyjskie, krzew róży japońskiej czy czeremhy amerykańskie. Drzewa i krzewy grupowane były nad brzegiem stawu. Spiętrzone wody Bogdanki, utworzyły staw o nieregularnych konturach linii brzegowej, w którym wydzielić można trzy różnej wielkości części. Na największej utworzono dwie wysepki powiązane z brzegiem podwójnym mostkiem. W 1913 r. park uzyskał połączenie tramwajowe ze śródmieściem. Do dziś przy ul. Małopolskiej istnieje ustawiona wówczas drewniana poczekalnia tramwajowa (tzw. Zielona budka).

Zielona Budka - zabytkowa poczekalnia tramwajowa z początku XX wieku.

Ważnym elementem Parku Sołackiego stała się restauracja, którą otwarto w sierpniu 1912 roku. Budynek zostal przeniesiony z Wystawy Wschodnioniemieckiej w Poznaniu (1911), gdzie pełnił funkcje winiarni. Poniżej restauracji rozciągał się taras ze stolikami i krzesłami ogródkowymi. Od frontu, na całej szerokości, znajdowała się oszklona weranda. Po otwarciu restauracji znacznie wzrosła liczba spacerujących i odwiedzających park. W okresie dwudziestolecia międzywojennego odbywały się w tym miejscu, na słynnej polance za restauracją, zabawy, festyny i kiermasze. Dziś obiekt po restauracji zajmuje Hotel Meridian, a w niedzielne popołudnia odbywają się koncerty organizowane przez Jana Nowowiejskiego - syna kompozytora Feliksa Nowowiejskiego.

Liczne mostki przerzucone nad Bogdanką nadają parkowi niesamowity klimat.

Park Sołacki to enklawa zieleni pomiędzy ulicami Małopolską i Litewską. Jej powierzchnia wynosi obecnie 14,6 ha i w całości znajduje się pod ochroną. W stronę centrum od parku Sołackiego odchodzi Park Adama Wodziczki a po drugiej stronie rozpoczyna się kompleks leśny Woli (lasy miejskie okalające jeziora Rusałka a dalej Kiekrz). Jest tu cicho czysto, przyjemnie. Sołacz to doskonałe miejsce do relaksu i wypoczynku, turystyki pieszej i rowerowej.

Rybitwy, łabędzie, kaczki to codzienność w Parku Sołackim.

Teraz mieszkam na Sołaczu więc do parku mam bardzo blisko i przychodzę tu co kilka dni podziwiać jego urok i różnorodność fauny i flory.

Park Sołacki z satelity.

 

Previous page: Zapomniany zakątek Poznania - ul. Hutnicza  Next page: Stary - Nowy Poznań